Ön-Yas

Ön-yas, henüz kaybetmediğin bir şeyin yasını şimdiden tutmaktır. Bir ebeveynin yaşlanışını, bir çocuğun büyüyüşünü, bir dönemin sonuna yaklaşışını izlerken içine sızan o ayrılık. Sevdiğin şey hâlâ buradayken başlayan bir keder. Mantıksız görünür — daha kimse gitmedi. Ama sevgi, sonluluğu da görür; ve bazen seni, henüz yaşanmamış kaybın provasına çağırır. Ön-yas zayıflık değildir. Bir şeyin ne kadar değerli olduğunu, onu kaybetmeden önce bilmenin ağır biçimidir. Adını koymak onu hafifletmez; yalnızca sevginin bir parçası olduğunu gösterir.